kid: i'm inlove! stepdad: you're inlove? (laughing ridiculously) kid: why? stepdad: i thought it was something worse..." kid: worse than the agony of being inlove?

so innocent. so naive. yet so damn frank it hit me on the face. the agony of being inlove. and i was laughing at myself as i look into the mirror. what the heck was happening to me? why am i turning my life upside down? why am i making a fool out of myself?

sabi ng bestfriend ko, matalino raw ako. i am smarter than this. pero heto ako at nagpapakatanga. nagpapakagaga sa isang taong ewan ko ba kung deserve niya ang lahat ng ito. i couldn't even say it straight to his face na mahal ko siya. dahil hindi pa. and that's what i am scared of...ang mahalin siya.

i know i am on my way to falling. and i'm scared. oo. i'm brave enough to admit that i am scared. takot ako sa nararamdaman ko. takot ako sa maaaring kahinatnan ng lahat. takot akong masaktan.

eh, ano naman kung masaktan ka? bumangon ka uli. madaling sabihin. mahirap gawin. paano kung hindi na ako makabangon? paano kung hindi na mawala ang sakit? or worse, paano kung maging manhid na ako sa sakit? hahayaan ko na lang ba lagi ang sarili kong masaktan? magpapakatanga na nga lang ba ako lagi? iiyak na lang ba ako lagi?

hanggang kailan ko kayang tagalan ang lahat ng ito? hanggang kailan ko siya susundan? hanggang kailan ko siya hahabulin? hanggang kailan ako aasa?

sana mapagod na ako. sana tumigil na lahat ng ito. sana magbalik na ulit ang tahimik na mundo ko. please, give me back my world. give me back my peace. give me back my heart.